تو را در راه یک یک دم چو معراجی است سوی حق

به مرکب باز استادی چرا مرکب نمی رانی

بران مرکب مگر زینجا به مقصد افکنی خود را

که مرکب چون فروماند تو بی مرکب فرومانی

ز یک یک پایه ای برتر گذر می کن چو بتوانی

گرفتم در بهشت نسیه نتوانی رسیدن تو

سزد خود را ازین دوزخ که نقد توست برهانی