دل عطار عمری شد که امیدی همی دارد

ز گریه کرده خونین روی و خاک آلوده پیشانی

چو جان بنده خود را کنی آزاد ازین زندان

به پیش نور آن حضرت حضوری دارش ارزانی

کجا زیبد ز فضل تو گرش نومید گردانی