گر من اندر ملک دین گنج قناعت دارمی

نیستی ممکن که از خورشید انور گویمی

کاشکی مستغرق آن نور بودی جان من

زانکه گر مستغرقستی آن بهم در گویمی

خویشتن را ملکت عالم میسر گویمی

طفل را هم مانده حرفی و گرنه طفلمی

من الف را گاه در بن گاه بر سر گویمی