من الف را گاه در بن گاه بر سر گویمی

گر من اندر ملک دین گنج قناعت دارمی

خویشتن را ملکت عالم میسر گویمی

طفل را هم مانده حرفی و گرنه طفلمی

ای خدا نقصان مده در جوهر ایمان من

گر به جز تو در دو عالم بنده پرور گویمی

در بقا عزت تو را و در فنا لذت مرا