ای خدا نقصان مده در جوهر ایمان من

خویشتن را ملکت عالم میسر گویمی

طفل را هم مانده حرفی و گرنه طفلمی

من الف را گاه در بن گاه بر سر گویمی

گر به جز تو در دو عالم بنده پرور گویمی

در بقا عزت تو را و در فنا لذت مرا

مستمی گر با تو خود را من برابر گویمی