چند گویم چون دگر گفتم نماند

چه جفا و رنج دید از کافران

تو چنان دانی که این آسان بود

بلکه کمتر چیز ترک جان بود

گر گلی کز شاخ می رفتم نماند

کشته حیرت شدم یکبارگی

می ندانم چاره جز بی چارگی