می ندانم چاره جز بی چارگی

چند گویم چون دگر گفتم نماند

گر گلی کز شاخ می رفتم نماند

کشته حیرت شدم یکبارگی

ای خرد در راه تو طفلی بشیر

گم شده در جست و جویت عقل پیر

در چنان ذاتی من آنگه کی رسم