شوق کرد از حضرت عزت سوال

روز محشر محو گردد سر به سر

جز زفان او زفانهای دگر

تا دم آخر که بر می گشت حال

چون دلش بی خود شدی در بحر راز

جوش او میلی برفتی در نماز

چون دل او بود دریای شگرف