بیوه زن را آب بردی وقت خواب

ریگ بودی گر بخفتی بسترش

دره بودی بالشی زیر سرش

برگرفتی همچو سقا مشک آب

شب برفتی دل ز خود برداشتی

جمله شب پاس لشگر داشتی

با حذیفه گفت ای صاحب نظر