با حذیفه گفت ای صاحب نظر

بیوه زن را آب بردی وقت خواب

شب برفتی دل ز خود برداشتی

جمله شب پاس لشگر داشتی

هیچ می بینی نفاقی در عمر

کو کسی کو عیب من در روی من

میل نکند تحفه آرد سوی من