خه خه ای طاوس باغ هشت در

همچو داود آهن خود کن چو موم

گر شود این آهنت چون موم نرم

تو شوی در عشق چون داود گرم

سوختی از زخم مار هفت سر

صحبت این مار در خونت فکند

وز بهشت عدن بیرونت فکند