ای میان چاه ظلمت مانده

آدمت با خاص گیرد در بهشت

مرحبا ای خوش تذرو دوربین

چشمه دل غرق بحر نور بین

مبتلای حبس محنت مانده

خویش را زین چاه ظلمانی برآر

سر ز اوج عرش رحمانی برآر