تا گهر بر تو فشاند هفت صحن

گر بود از ماهی نفست خلاص

مونس یونس شوی در بحر خاص

مرحبا ای فاخته بگشای لحن

چون بود طوق وفا در گردنت

زشت باشد بی وفایی کردنت

از وجودت تا بود موئی بجای