چون من آزادم ز خلقان ، لاجرم

دور نبود گر بسی اسرار یافت

می گذارم در غم خود روزگار

هیچ کس را نیست با من هیچ کار

خلق آزادند از من نیز هم

چون منم مشغول درد پادشاه

هرگزم دردی نباشد از سپاه