در شکر خوردن پگه خیزآمده

پشه گشته با شه ای از فر او

هر کجا سرسبزیی از پر او

در سخن گفتن شکر ریز آمده

گفت هر سنگین دل و هر هیچ کس

چون منی را آهنین سازد قفس

من در این زندان آهن مانده باز