لاف می زد از کله داری خویش

باز پیش جمع آمد سر فراز

کرد از سر معالی پرده باز

سینه می کرد از سپه داری خویش

گفت من از شوق دست شهریار

چشم بربستم ز خلق روزگار

چشم از آن بگرفته ام زیر کلاه