گفت من از شوق دست شهریار

کرد از سر معالی پرده باز

سینه می کرد از سپه داری خویش

لاف می زد از کله داری خویش

چشم بربستم ز خلق روزگار

چشم از آن بگرفته ام زیر کلاه

تا رسد پایم به دست پادشاه