این همه حرمت که پیش شه تر است

و آن غلام از بیم گشتی چون زریر

زو مگر پرسید مردی بی خبر

کز چه شد گلگونه رویت چو زر

شرح ده کین زرد رویت از چه خاست

گفت بر سر می نهد سیبی مرا

گر رسد از تیرش آسیبی مرا