خواست تا او را بخواند سوی خویش

گرچه نام یوسفش بودی ندیم

نام او در جان خود گشتی مقیم

دید یوسف را شبی در خواب پیش

یادش آمد آنچ حق فرموده بود

تن زد آن سرگشته فرسوده زود

لکن از بی طاقتی از جان پاک