یادش آمد آنچ حق فرموده بود

نام او در جان خود گشتی مقیم

دید یوسف را شبی در خواب پیش

خواست تا او را بخواند سوی خویش

تن زد آن سرگشته فرسوده زود

لکن از بی طاقتی از جان پاک

برکشید آهی به غایت دردناک