برکشید آهی به غایت دردناک

یادش آمد آنچ حق فرموده بود

تن زد آن سرگشته فرسوده زود

لکن از بی طاقتی از جان پاک

چون ز خواب خوش بجنبید او ز جای

جبرئیل آمد که می گوید خدای

گر نراندی نام یوسف بر زفان