از تو رنجورند و مانده دل دو نیم

گفت من بس فارغم از نام وننگ

شیشه سالوس بشکستم به سنگ

آن دگر گفتش که یاران قدیم

گفت چون ترسا بچه خوش دل بود

دل ز رنج این و آن غافل بود

آن دگر گفتش که با یاران بساز