آن دگر گفتش که یاران قدیم

گوید این پیر این چنین گمراه شد

گفت من بس فارغم از نام وننگ

شیشه سالوس بشکستم به سنگ

از تو رنجورند و مانده دل دو نیم

گفت چون ترسا بچه خوش دل بود

دل ز رنج این و آن غافل بود