بود خاک کوی آن بت بسترش

صبر کرد از آفتاب روی او

عاقبت بیمار شد بی دلستان

هیچ برنگرفت سر زان آستان

بود بالین آستان آن درش

چون نبود از کوی او بگذشتنش

دختر آگه شد ز عاشق گشتنش