گه ز تاب زلف در تابم مکن

گر تو خواهی بازم از لب جان دهی

ای لب و زلفت زیان و سود من

روی و کویت مقصد و به بود من

گه ز چشم مست در خوابم مکن

دل چو آتش، دیده چون ابر از توم

بی کس و بی یار و بی صبر از توم