گه ز چشم مست در خوابم مکن

ای لب و زلفت زیان و سود من

روی و کویت مقصد و به بود من

گه ز تاب زلف در تابم مکن

دل چو آتش، دیده چون ابر از توم

بی کس و بی یار و بی صبر از توم

بی تو بر جانم جهان بفروختم