چند باشی بیش از این پنهان ز من

پای از عشق تو در گل مانده

دست از شوق تو بر دل مانده

می برآید ز آرزویت جان ز من

دخترش گفت ای خرف از روزگار

ساز کافور و کفن کن، شرم دار

چون دمت سر دست دمسازی مکن