دخترش گفت ای خرف از روزگار

دست از شوق تو بر دل مانده

می برآید ز آرزویت جان ز من

چند باشی بیش از این پنهان ز من

ساز کافور و کفن کن، شرم دار

چون دمت سر دست دمسازی مکن

پیر گشتی، قصد دل بازی مکن