بود می بس کهنه دروی کارکرد

اوفتاد از پای و کلی شد ز دست

برنیامد با خود و رسوا شد او

می نترسید از کسی، ترسا شد او

شیخ را سرگشته چون پرگار کرد

پیر را می کهنه و عشق جوان

دلبرش حاضر، صبوری کی توان