شیخ را سرگشته چون پرگار کرد

برنیامد با خود و رسوا شد او

می نترسید از کسی، ترسا شد او

بود می بس کهنه دروی کارکرد

پیر را می کهنه و عشق جوان

دلبرش حاضر، صبوری کی توان

شد خراب آن پیرو شد از دست و مست