هم به دست عجز سر بر خاک کرد

شیخ چون اصحاب را از دور دید

خویشتن را در میان بی نور دید

هم ز خجلت جامه بر تن چاک کرد

گاه چون ابر اشک خونین برفشاند

گاه از جان جان شیرین برفشاند

گه ز آتش پرده گردون بسوخت