گاه چون ابر اشک خونین برفشاند

خویشتن را در میان بی نور دید

هم ز خجلت جامه بر تن چاک کرد

هم به دست عجز سر بر خاک کرد

گاه از جان جان شیرین برفشاند

گه ز آتش پرده گردون بسوخت

گه ز حسرت در تن او خون بسوخت