مرد راه چون تویی را ره زدم

روی خود در خاک می مالید خوش

زار میگفت ای خدای کار ساز

عورتی ام مانده از هر کار باز

تو مزن بر من که بی آگه زدم

بحر قهاریت رابنشان ز جوش

می ندانستم، خطاکردم، بپوش