چون ببرد آن ماه را در غشی خواب

بر مثال مرده ای بر روی خاک

چون بدید آن ماه شیخ خویش را

غشی آورد آن بت دل ریش را

شیخ بر رویش فشاند از دیده آب

چون نظر افکند بر شیخ آن نگار

اشک می بارید چون ابر بهار