گر مرا یاری کنی چه بود از آن

خار او افتاده و خرمانده

پیش شد محمود و گفت ای بی قرار

یار خواهی، گفت خواهم ای سوار

من کنم سود و ترا نبود زیان

از نکو روییت می ببینم نصیب

لطف نبود از نکو رویان غریب