بار او بر خر نهاد آن سرفراز

لطف نبود از نکو رویان غریب

از کرم آمد به زیر آن شهریار

برد حالی دست چون گل سوی خار

رخش سوی لشگر خود راند باز

گفت لشگر را که پیری بارکش

با خری می آید از پس خارکش