رخش سوی لشگر خود راند باز

از کرم آمد به زیر آن شهریار

برد حالی دست چون گل سوی خار

بار او بر خر نهاد آن سرفراز

گفت لشگر را که پیری بارکش

با خری می آید از پس خارکش

ره فرو گیرید از هر سوی او