از چو من مسکین چه خیزد جز غبار

وانک او ننهاد سر، بر سرفتاد

در چنین راهی که مردان بی ریا

چادری در سرکشیدند از حیا

گر کنم عزمی بیمرم زارزار

هدهدش گفت ای فسرده چند ازین

تا به کی داری تو دل دربند ازین