گر کنم عزمی بیمرم زارزار

در چنین راهی که مردان بی ریا

چادری در سرکشیدند از حیا

از چو من مسکین چه خیزد جز غبار

هدهدش گفت ای فسرده چند ازین

تا به کی داری تو دل دربند ازین

چون ترااین جایگه قدراند کیست