عشق بیش آرد برو هر لحظه زور

گر دهد آبیش، نبود بی زحیر

ور دهد نانش، به خون باشد خمیر

ور بود از ضعف عاجزتر ز مور

مرد چون افتاد در بحر خطر

کی خورد یک لقمه هرگز بی خبر