ور بود از ضعف عاجزتر ز مور

بکشدش وانگاه خواهد خون بها

گر دهد آبیش، نبود بی زحیر

ور دهد نانش، به خون باشد خمیر

عشق بیش آرد برو هر لحظه زور

مرد چون افتاد در بحر خطر

کی خورد یک لقمه هرگز بی خبر