ریش خود دستارخوان راه کرد

گم شدم در ناجوانمردی خویش

شرم می دارم من از مردی خویش

هرک جان خویش را آگاه کرد

همچو مردان دل خرد کرد اختیار

کرد بر استادگان عزت نثار

گر تو بیش آیی ز مویی در نظر