گر تو بیش آیی ز مویی در نظر

ریش خود دستارخوان راه کرد

همچو مردان دل خرد کرد اختیار

کرد بر استادگان عزت نثار

خویشتن را از بتی باشی بتر

مدح و ذمت گر تفاوت می کند

بتگری باشی که او بت می کند