ما کجا با هم رسیم، آخر بگوی

خسروی در دشت شد با یوز و باز

آن دو روبه را ز هم افکند باز

ماده می پرسد ز نر، کی رخنه جوی

گفت اگر ما را بود از عمر بهر

بر دکان پوستین دوزان شهر

دیگری گفتش که ابلیس از غرور