بر دکان پوستین دوزان شهر

ماده می پرسد ز نر، کی رخنه جوی

ما کجا با هم رسیم، آخر بگوی

گفت اگر ما را بود از عمر بهر

دیگری گفتش که ابلیس از غرور

راه بر من می زند وقت حضور

من چو با او برنمی آیم به زور