از جمالش تازه بودی جان من

دردمندی پیش شبلی می گریست

شیخ پرسیدش که این گریه ز چیست

گفت شیخا دوستی بود آن من

دی بمرد و من بمردم از غمش

شد جهان بر من سیاه از ماتمش

شیخ گفتا چون دلت بی خویش ازینست