بپیرانش بر چشم باید فگند

سر بخت ایرانیان گشته دید

جگر خسته گشستست و گم کرده راه

نخواهد که بیند همی رزمگاه

نهادست سر سوی کوه بلند

سپهدار کو ناشمرده سپاه

ستاره شمارد همی گرد ماه