چون نمی آمد ز خورشیدش خبر

تا نه قوت ماندش نه بال و پر

عاقبت جان سوخته، تن در گداز

بی پرو بی بال، عاجز مانده باز

گفت از خورشید بگذشتم مگر

عاقلی گفتش که تو بس خفته ای

ره نمی بینی که گامی رفته ای