گفت از خورشید بگذشتم مگر

عاقبت جان سوخته، تن در گداز

بی پرو بی بال، عاجز مانده باز

چون نمی آمد ز خورشیدش خبر

عاقلی گفتش که تو بس خفته ای

ره نمی بینی که گامی رفته ای

وانگهی گویی کزو بگذشته ام