در میان راه می شد بی قرار

هم ز تاب جان زفانش سوخته

آتش از جان در دلش افتاده بود

مشکلی بس مشکلش افتاده بود

می گریست و این سخن می گفت زار

جان و دل از آتش رشکم بسوخت

چند گریم چون همه اشکم بسوخت